روز ۲۲ خرداد حماسه دیگر مردم

تاریخ فرهنگی ما با آمیخته شدن به اوضاع سیاسی همواره از خشونت و قدرت طلبی آسیب های زیادی دیده است. مردم با روی آوردن به قانونی ترین راه خود دست به گزینش زدند ولی هنوز طعم آزادی برای ما دشوار می نماید. پرهیز از خشونت منطقی ست که به ریشه های آزادی توان رشد و بالندگی خواهد بخشید و کسانی که ناپرهیز این منطق اند به توانایی دروغین شان امیدوار خواهد کرد.

سایت رضا دقتی از انتخابات ایران

http://pa.photoshelter.com/c/webistan/gallery/Iran-2009-President-Election-Campaign/G0000iW41qpzajUA/

مصاحبه ی دکتر سیدجواد طباطبایی

(استاد علوم سیاسی و تبعیدی اهل تبریز)

در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری

http://www.advarnews.biz/politic/9114.aspx

سایت رضا دقتی پس از انتخابات ریاست جمهوری

http://pa.photoshelter.com/c/webistan/gallery-img-show?_bqG=0&_bqH=eJyryNDO9C_yrUzz9TBxSjM3NLcoKHStdHIJySu3sjIytbJyj_d0sXU3AIKS4qoyr3R3v6DMZDV3z3h3Rx8f16BIbNIAd5gamQ--

همایش هواداران میرحسین موسوی نامزد ریاست جمهوری

دوره ی دهم در آخرین ساعات روز تبلیغاتی - شاهگلی تبریز

موسوی: قویا مدافع تک همسری هستم

نسل جدید خواهد دانست که چه گونه باید در امور کشورش تأثیر بگذارد

گردهمایی هواداران میرحسین موسوی در ساعت

پایانی روز دوشنبه (۸۸.۳.۱۸) در چهارراه آبرسان- تبریز

صعود تیم تراکتورسازی به لیگ برتر در این چند ساعت پیش

سبب شد هوادارن آن نیز به این جریانات بپیوندند

ناهمسویی با رییس جمهور

سوت، صدای اعتراض

میرحسین موسوی امید تیم تراکتورسازی

یئل یاتار، توفان یاتار، یاتماز تراکتور پرچمی

آذربایجان اویاخدی، موسویه دایاخدی

گروه تازه ای از هواداران تیم تراکتورسازی تبریز

شور ورزشکاران و هواداری از میرحسین موسوی

تا این صفا و مهر و محبت مرام ماست

خوش باش ای امید که دنیا به کام ماست

خلیل غلامی

مدیریت فرهنگی مدیریت تصمیم‎ها و اجرای خوب آن‎هاست. اما مدیریت برای ما این گونه شده است که کل روند فرهنگی و هنری شهر را می‎خواهد دگرگون می‎کند. جریان هنری با تصمیم‎های مدیریتی نمی چرخد. این جریان‎ها همواره بوده و خوب و بدش ابدا ربطی به مدیر هنری ندارد. بر خلاف روند کنونی مدیریت فرهنگی، این مدیر است که با تأمل و دقت نظر روی آثار فرهنگی و هنری روند مدیریتی‎اش را بازسازی می‎کند. یعنی این که، مدیر در بدو تحویل سازمان مدیریتی‎اش از جریان‎های هنری می‎آموزد که چه گونه باید توان این جریان‎ها را افزون کرد. و خوب و بد آثار و روند هنری ابدا به مدیر فرهنگی ارتباطی ندارد. این کار منتقدان است که درون خود جریان فرهنگی ایستاده‎اند.

بنای سخن من این است که، مدیریت فرهنگی تصمیم گیرنده نیست بل که، مجری ایده‎های هنری‎ست. ایده‎هایی که از تولید آثار هنری سرچشمه می‎گیرد. نه از سخنان انباشته‎ی بی دروپیکر که برای جلب نظر مدیر ترشح می‎شود. تغییر روند تولیدات هنری هرگز به جریان هنری نینجامیده است. آن چه که در چهار سال گذشته در مدیریت ارشاد ملاحظه کردیم از این قرار بود که معنویتی را که کاملا برداشتی شخصی بوده وارد هنر کند. اندکی بهره‎ی هنری کافی بود نشان دهد که بنیاد هنر معناست. حال آن که این خط و نشان (هنر معنوی) سبب شد تا برخی با نام عکاسان برجسته‎ی تبریز بر دیگران تحمیل شود. ذوق هنری مدیر از این رو مهم است که، تحلیلی از آثار هنری داشته باشد. و گرنه تصمیم‎های مدیریتی بدون هیچ برداشتی از آثار هنری فقط به تجربه‎های تلخ پیشین خواهد پیوست. و کسی که نزدیکی با سلیقه‎های مدیر دارد موفق به دریافت مدال شایسته خواهد شد.

سازمان دهی تولیدات هنری از وظایف مدیر فرهنگی‎ست. و بدون حضور هنرمندان در صدر تصمیمات او انرژی او صرف کارهای بی هوده‎ای خواهد شد که کارنامه‎ای نه چندان درخشان از خود به یادگار می‎گذارد. «چه چیز روند تولید هنر را افزایش می‎دهد» از پرسش‎ها و دغدغه‎هایی‎ست که مدیر فرهنگی تا آخرین روز کاری‎اش با آن کلنجار می‎رود؛ نه این که «چه گونه می‎توان روند کنونی هنر را تغییر داد». این بی‎شک همان تجربه‎هایی را در سر دارد که پس از انقلاب همواره به کند شدن تولیدات هنری انجامیده است: تغییر به جای تثبیت. با پرسش اخیر است که سلیقه‎های هنرمند به سلیقه‎های مدیر فرهنگی نزدیک می‎شود و مثلا به تغییر روند می‎انجامد. و هنرمندان به مهره‎هایی در دستان مدیران بدل می‎شوند. خرید نظر هنرمند برای تأثیر گذاشتن بر فرهنگ همان می‎شود که سی سال را پشت سر داریم. همواره کسانی هستند که برای به دست آوردن موقعیت‎های خوب زندگی به سلایق مدیران نزدیک شده‎اند. ولی، کسانی که مایه‎های زندگی‎شان هنر است به هیچ بهایی سلیقه‎ی خود را عوض نمی‎کنند تا «گوشه‎ی چشمی به او کنند». این تولید است که مگسان دور شیرینی را با هنرمند جدا می‎سازد.

در این سال‎ها چه بسیار کسانی که تحمل وضعیت موجود را برنتافته‎اند و بر گوشه‎ی زندگی خود خزیده‎اند و صدایی هم درنیامده است. همه‎ی این بی‎رونقی‎ها به سبب این بوده است که مدیر نخواسته است خود را قرین هنر کند بل که، همواره خواسته است که خواسته‎های هنری را با خود همراه سازد. و هنرمند راستین هرگز چنین دادوستدی نمی‎کند تا فضیلتی کدر بر گردن‎اش آویزان شود. اگر مدیر می‎دانست که او فقط مجری برنامه‎های هنری‎ست و نه بیش از این، چنین عزلت‎های هنری را ابدا تجربه نمی‎کردیم. نتیجه‎ی این گوشه گیری‎ها از چیدمان آثار هنری با نام «تغییر» است که مدیران فرهنگی در کارنامه‎ی نادرخشان خود دارند.

متأسفانه انتقاد نیز به سبب همین رسوخ ذهنیت‎های مدیریت فرهنگی و شخصی در بین هنرمندان به مصلحت اندیشی دچار شده و خوب و بد از میان رخت بسته است. تشخیص این که چه کسی کار کرده و چه کسی خیانت تنها بر گردن نویسنده‎ی جسارت‎مند مانده است: کسی که از هشدارهای مدیران نهراسد و به آینده‎ی فرهنگی خود بیندیشد. کسی که نان نه از مدیران بل که از هنر بخورد. نه چون کسانی که سست بنیاد در هوای تأیید مدیران دم می‎جنبانند. مدیر بی‎هنر کسی‎ست که هیچ هنرمندی او را نمی‎تابد و چیزی در او نمی‎بیند که سلامی سرد هم نثارش کند.

خلیل غلامی

با پیشنهاد حسین فاطمی و پشتیبانی روابط عمومی رجا- تهران قطار لرستان را با شوق تمام به همراه علی حق‎دوست آغاز کردیم. شباهت راه آهن آذربایجان با لرستان در این است که هر دو کوهستانی‎اند. اما تفاوت عمده‎شان نبود جاده‎ی کنار راه آهن است. لرستان یک مسیر خطی دارد که راه آهن اراک را به خوزستان پیوند می‎زند.

ویژگی‎های قطار این منطقه تراکم رفت و آمد مسافران است. به سبب نبود جاده‎ی بین شهرستان دورود (دو- رود) و اندیمشک، قطار سهم سنگینی از رفت و آمد مردم را بر عهده گرفته است. دو قطار محلی از دورود حرکت می‎کند که یکی تا سپید دشت و دیگری تا اندیشمک رفت و برگشت می‎کند. در این مسیر قطار از پرت‎گاه‎هایی گذر می‎کند که چشم اندازهای بسیار زیبایی برای عکاسی می‎آفریند. ولی، نبود جاده‎ی منطقه و با وجود رودخانه‎ی بزرگ کنار راه آهن به دشواری می‎توان این چشم‎اندازهای زیبا را عکاسی کرد.

گاه قطار بر دامنه‎ای کوهی حرکت می‎کند که از میان صخره‎ای سهمگین می‎گذرد. خزنده‎ای که بر فراز رودخانه‎ی پر آب از تونلی خارج شده و بر تونلی دیگر می‎خزد. قطار که از میان زمین‎های کشاورزی و روستایی می‎گذرد به صدای آشنایی برای مردم بدل شده است. و مردم که با قطار انس بسته‎اند تا ماشین به انگیزه و کارهای متفاوتی هر روزه این مسیر را طی می‎کنند. و راه بانانی که روزمره‎ی زندگی‎شان چفت و بست کردن پیچ‎های ریل است. و جوانان دانش آموخته که از گرمی به خنکی تونل‎ها می‎خزند.

بیشه یکی از زیباترین ایستگاه‎های راه آهن است. و آبشار بلند نزدیک آن حاکی از پر آب بودن منطقه است. روستای کوچک و تر و تمیزی نیز در کنار خود جای داده است.

مردم برای حمل بارهای خود نیز نیازمند قطاراند. از جمله بارهای آنان گوسفند و گاو است که با همین قطار همراه می‎شوند. به طور میانگین از هر 5 کیلومتر یک تونل بر مسیر قطار نشسته است. و برد آن‎ها گاه تا 5/2 کیلومتر می‎رسد. ایستگاه سپیدشت (سه پیچ دشت) قطار سه پیچ می‎خورد که یکی از زیر شهر و دیگری بر دل کوه به اندازه‎ی 180 درجه می‎چرخد تا ارتفاع را با ملایمت به سر کند. با این دو راه‎بان که در حال کنترل پیچ ریل‎ها بودند همراه شدیم. تقریبا اطلاعات خوبی از مردم و راه آهن منطقه به دست آوردیم. کارمندانی که کار می‎کنند از روحیه‎ی شادتری برخوردارند.

مفهوم قطار در این جا بیش‎تر از دیگر نقاط کشور جا افتاده است. به نظر می‎رسد مردم مسیر دورود- اندیشمک هر لحظه در حال جابه‎جایی‎اند. و البته نبود جاده در این مسیر قطار وظیفه‎ی زیادی بر عهده گرفته است. و نسبت به این تراکم چندان امکاناتی فراهم نشده است. آن چه در زمان‎های پیش از این فراهم شده است هم چنان مورد بهره برداری قرار می‎گیرد. ایستگاه‎ها امکانات مسافری کمی دارد. با این همه مردم چاره‎ی دیگری ندارند. اندیشه‎ی این که بهتر از این می‎توان بهره‎برداری کرد، هرگز در مردم به وجود نمی‎آید.

مسافرت با قطار برای برخی جوانان یک دل مشغولی خوبی شده است. در چهره‎ی آنان هیچ اعتراضی دیده نمی‎شود. وضع موجود به سبب تکرار و بی‎هیچ نوآوری به رضایت‎مندی عمومی تبدیل شده است. به گونه‎ای با مشکلات کنار می‎آیند. مأموران پلیس از ما می‎خواستند که مشکلی برای مسافران بین واگن‎ها ایجاد نکنیم. تعدادی از مسافران در بین واگن‎های باری قرار می‎گرفتند. شاید دلیل‎اش مسافرت مجانی باشد. غالبا مأموران راه آهن ما را از عکاسی این گروه دور می‎کردند و مردم نیز از دید دوربین فرار می‎کردند.