تبليغاتX
خانه عکاسان تبریز
این صداست که می‎ماند دوشنبه 1388/06/23 4:11 PM

مردمی که حضور شادی در جامعه دارد، فرهنگ و دانش خود را رونق می‎بخشد. هیجانهای فردی به اقسام گوناگونی بروز می‎یابد و یکی از آن‎ها صداست. «فریاد» خشم و خروش بروز هیجان‎هاست. اگر که فریاد یکی از راه‎های تخلیه‎ی روانی‎ست، کم‎ترین نمود آن است. و جامعه‎ای که بروز چنین هیجان‎هایی را پذیراست مردمانی شاد و حاضر خواهد داشت.

از نقش و نگارهایی که تماشاگران می‎زنند تا یکصدا فریادهایی که برمی‎آورند تأثیری شگرف بر روند بازی دارد. و بازی نمود رقابت‎های فردی و اجتماعی‎ست. هم تماشاگر و هم بازی‎گر نمود حی و حاضر مردمان در رقابت‎های هیجانی‎ست. و در نظر برخی چون ارشمیدس، تماشاگر اهمیتی بیش‎ از بازی‎گر دارد. و اثبات چنین مدعایی چندان دشوار نیست.

من در این بازی‎ها بیش‎تر در پی تماشاگر بوده‎ام و از این رو، از قافلهی بازی دور مانده‎ام. کار برای تماشاگر تمامی ندارد. نگاه‎ها، رفتارها، فریادها، نحوه‎ی تماشای بازی همه و همه به نظرم بیش از بازی اهمیت دارند و سوژه‎ی بی‎پایانی از هیجان‎ها را در خود دارد.














 

بازی استقال و تراکتور سازی تبریز ساعت نه و نیم شب آغاز شد و یک بر یک (مساوی) پایان یافت.

نوشته شده توسط خلیل غلامی  | لينک ثابت |