در گورستان وادی رحمت عکس می‎گرفتم که جوانی بازویم را گرفت و گفت حق نداری. گفتم من خبرنگارم و کارت هم نشان دادم. و گفت آقای جلالی گفته کسی حق نداره عکاسی بکنه. مگر این که مجوز ما را داشته باشد.

دسته‎های عزاداری هیچ کارتی را قبول ندارند.

عکاسی از درون مصلا با هیچ کارتی امکان پذیر نیست.

برای گزارش تصویری از فوتبال، کارت خبرنگاری به درد نمی‎خورد باید کارت آی دی هم بگیری و کاور بپوشی.

در خیابان یک پلیس مانع عکاسی ما می‎شود. کارت خبرنگاری و کارت انجمن مطبوعاتی هم به درد نمی‎خورد.

لباس شخصی اصلا کارت نمی خواهد ولی یک تعداد عکس‎هایت را پاک می‎کند.

در کنار دریاچه‎ی خشکیده‎ی اورمیه مردی به زور از ما کارت می‎خواهد. او با زیرکی تمام جوری پلیس را خبردار کرد که انگار دزد گرفته است.

درون بازار سرپوشیده‎ی تبریز مردی تهدید می‎کند که اگر باز هم عکس بگیری به پلیس خبر خواهد داد.

در جشنواره‎ی فیروزه برای چند عکاس مهمان مشکلی پیش آمده بود که من به عنوان دبیر اجرایی رفتم کلانتری و کارت شناسایی جشنواره با امضای سرهنگ فرامرزی (معاونت اجتماعی نیروی انتظامی) نیز هیچ اعتباری کسب نکرد و کم مانده بود که خود مرا بازداشت کنند.

در روستای لیقوان یک قاطرچی کم مانده بود ما را زیر لگد بگیرد که حق ندارید عکس بگیرید.

در یکی از مجتمع‎های مسکونی هیأت مدیره فقط مجوز خودش را قبول داشت.

با وجود مجوز از روابط عمومی راه آهن تهران در مسیر راه اندیمشک پلیس مانع عکاسی می‎شد.

با وجود مجوز از مدیر رجای تبریز نتوانستیم از ایستگاه راه آهن مراغه عکس بگیریم.

شهرداری هیچ کارتی به عکاس خودش نمی‎دهد و در عوض هر جا سر و کله‎ی عکاس را ببیند مجوز می‎خواهد.

در مصاحبه‎ی آقای شفق (مدیر عامل تیم تراکتور) که مدت نیم ساعت عکاسی می‎کردم با ورود دوربین تلویزیون فورا خود را مرتب کرده، کت‎اش را پوشید و برای مدتی مصاحبه را قطع کرد.

خلاصه این که صد تا کارت و مجوز هم که داشته باشی باز کم می‎آوری (علاوه کنم کارت‎های موتور، بیمه، گواهی، کارت ملی، سند و شناسنامه را که همه در جیب‎ام باید باشند). تقریبا برای هر کوچه و پس کوچه‎ای باید کارت و مجوز مجزایی داشته باشی. هر کسی می‎تواند از راه برسد و مجوزت را بخواهد. جوری بازویت را می‎گیرند که یکهو فرار نکنی. مثل این که جاسوس اسراییل گیر آورده. هر کسی می‎تواند با خشن کردن چهره‎اش خود را مأمور اطلاعاتی جا بزند. به نظر می‎رسد اهمیت دوربین عکاسی در ایران به اندازه‎ی هیچ کجای جهان نیست. کسی که در ایران موفق شود عکاسی کند می‎تواند در عرض چند سال به عضویت بهترین آژانس‎های جهان در بیاید.