آقای احمدی را کاملا به گونه‎ی تصادفی در آیین‎های مردمی دویوجان (مرند) شناختیم. این تصادفی بودن به دو معنی‎ست: یکم این که، مقامات مسؤول را به سختی می‎توان شناخت و دوم این که، ایشان هم در این آیین‎ها حضور یافته بودند و گرنه هرگز او را در اتاق فرمانداری نمی‎توانستیم بیابیم. از این رو، آقای بخشدار که پا از اتاق تر و تمیز خود بیرون می‎گذارند و بین مردم حضور می‎یابند هم توفیقی‎ست برای ما و هم تجربه‎ای برای فرمانداری. نمونه‎ای که می‎خواهم بزنم به سادگی منظور مرا نشان خواهد داد. برای تمام کردن پروژه‎های آیین شناسی روستاهای آذربایجان من و علی حامد حق‎دوست رفتیم پیش آقای بهروز خاماچی که تجربه‎های زیادی از این آیین‎ها را در سر داشت. اتاق او پر بود از متقاضیان جورواجور. ما نیز یکی از آنان شدیم. زنان که کم‎کم اسباب زحمت ایشان می‎شدند چند بار با عصبانیت و با اشاره به سوی ما ‎گفت: هر روز کار من این شده! اینا اعصاب مرا خراب کرده‎اند. البته او نمی‎دانست که ما به چه کاری پیش‎اش رفته‎ایم. کار این دو شخص محترم از چشم من برعکس شده است: احمدی بزرگوار از اتاق خود بیرون رفته و خاماچی عزیز از بیرون به اتاق پناه برده. و من امیدوارم کسانی که در بیرون از اتاق‎شان بین مردم‎اند هرگز به اتاق‎شان پناه نبرند و کسانی که در اتاق‎شان دستورات حکومتی صادر می‎کنند سری هم به بیرون بزنند تا آشنایان زیادی بین مردم پیدا کنند.

پس از آشنایی من و دوست عکاس‎ام با احمدی بزرگوار، ما برای ثبت آیین‎های آذربایجانی امید زیادی به دست آوردیم و این سبب شد که در این مدت با روستاهای زیادی از مرند ارتباط خوبی برقرار کنیم و پروژه‎ی خود را به عوض روزنامه‎ها و سایت‎های اینترنتی به کتاب تغییر دهیم. مساعدت احمدی بزرگوار برای همراهی و معرفی ما به دیگر بخشداران منطقه در واقع کار ما را زیادتر کرد. گسترده‎گی آیین‎های مردمی و روستاهای مهجور و دور از امکانات ما را به شهر مرند نزدیک‎تر کرد. و باید گفت، حوصله‎ی بخشدار مرند برای مدارا کردن با مردم روستاهای بی راه و بی تلفن ستودنی‎ست.

این نوشته در واقع ادای احترامی‎ست به بخشدار مرند که به بهانه‎ی دیدار اخیرمان از روستای مهجور و دور «هوروز» یا «هریس» نزدیکی روستای «کوکمر» یا «کوه کمر». این روستا در ته دره‎ای رو به آراز واقع شده است. به سبب وفور چشمه و رودخانه در این جا، باغ‎های میوه‎ی زیادی وجود دارد. و مردم آن به خاطر نبود جاده قادر به فروش محصولات خود نیستند. به همین سبب، همه‎ی خانه‎های این روستا از سنگ یا خشت است، اما روستایی به مراتب تمیز و مردمانی با همت و تلاش‎گر. مردم روستا به همت فرماندار و تلاش‎های بخشدار مرند کم‎کم به جاده‎ای آسفالته دست می‎یابند.

این روستا با آسفالته شدن‎اش قطعا یکی از مکان‎های گردش‎گری خوب و باصفایی خواهد بود که با آبشار و چشمه‎های فراوان‎اش مردم شهرها را به خود جلب خواهد کرد.