نسترن زوار

عکس از لحاظ فرمی، دارای دو حرکت ساده‎ی  خطی ومنحنی است. حرکت خطی افق، شیب نسبتا تندی دارد که شتاب محسوسی به عکس داده و تضاد رنگی شدید، این شتاب را تقویت کرده  و کشیدگی صریح رد پاها از طرف راست کادر به داخل کادر با شتاب خط افق هماهنگی برقرار کرده است که همه‎ی این عوامل سبب ایجاد هیجان بصری در عکس شده است. این گونه ساده به کار بستن عناصر طبیعی در تصویر بداعتی گویا به وجود آورده که حس مهیجی به بیننده القا می‎کند و او را به سوی خود فرا می‎خواند.

انحنای امتداد ردپاها وکادر عمودی، به عکس حس پویایی بخشیده است. ردپا در نگاه اول چشم را در امتداد خود حرکت می‎دهد و این حرکت، عمق نسبی در عکس پدید آورده است.

زاویه‎ی دید عکاس و تضاد رنگی عکس دید خلاقانه‎ای به اثر بخشیده و نگاهی نو به رد پا را به تصویر کشیده است. ردپایی عمیق که از جسارتی عمیق به جامانده و بر پیکره برف حک شده است. ردپایی تنها که جسورانه در تاریکی تردید، بر پهنه‎ی نقره فام برف استوارانه گام می‎گذارد و برف صدای استواری گام‎ها را طنین انداز می‎کند و پیوستگی گام‎ها آهنگ جسارت را در صحنه‎ی بکر و ساکت طبیعت جاری می‎سازد. گویا صدای برف تنها همدم گام‎هاست و یارای رسیدن او به اوج. اوجی که با فرود افق عجین شده و هردو به دو تک درخت محو در دور دست اشاره می‎کند و این چنین مقصد و هدفی نمادین برای عکس توصیف می‎شود. مقصدی که گام‎ها را به سوی خود فرا می‎خواند. اگر چه گام‎ها  در مسیر خود از آن دور می‎شوند ولی باز در سمت و سوی تک درختان قرار می‎گیرند: سمتی که افق نیز به آن اشاره دارد.

ردپا

ردپایی که از تاریکی دلهره و تردید آغاز می‎شود و جسورانه به سوی هدفی گام برمی‎دارد و در روشنی یقین و ثبات به دو تک درخت می انجامد. سرانجامی که در امتداد حرکت افق است و شاید آغازگر حرکتی دیگر؛ و این ردپای حک شده نشان جاودان این جسارت استوار است بر پهنه‎ی برفین که گرمای آن سردی برف را دل‎نشین ساخته است.