اثر مورد بررسی این شماره مربوط به حسین صدری (عکاس تبریزی)ست. هر گونه تعبیر این اثر زوایای گوناگونی را روشن خواهد ساخت. سرآغاز تعبیر یا نوشته دروازه‎ی ورود به بحث است. و البته چنان چه می‎دانیم، باب تعبیر بر روی اثر هرگز با یک گفتار بسته نمی‎شود. آن چه من در پی‎اش هستم، باب بررسی را برای من باز خواهد کرد.

نمود یا نمایش انسان در شهر که سرشار از فعالیت‎های اجتماعی بی‎شمار و به مراتب پیچیده‎ای‎ست، موضوعی‎ست که عکاس به نحو مقتضی و شایسته به آن می‎پردازد. فلسفه‎ی عکاس از فضای شهری نشان دهنده‎ی موضوع اثر او، و هم چنین موضوع اثر نشان دهنده‎ی فلسفه‎ی ذهنی اوست.

من با نشانه‎هایی که روی اثر «می‎بینم» بررسی اثر را پیش می‎برم: دو انسان واقعی و دو مانکن کامل. ارتباط تصویری این دو با هم جالب است. مانکن‎ها که یکی بیرون در و دیگری در حال بیرون شدن است، نمای بیش‎تری از تصویر را به خود داده است. در حالی که، ما بازتاب انسان‎های واقعی را می‎بینیم با فضای کوچک‎تر از مانکن‎ها. اهمیت تصویری این ارتباط، ما را از واقعی نامیدن نشانه‎ها سردرگم می‎کند. علاوه بر این، دو انسان (مثلا واقعی) درون ویترین فروشگاه دیده می‎شوند که از واقعی بودن آنان کاسته شده است. جا گرفتن انسان‎هایی شبیه ما در ویترین فروشگاه طنزی فلسفی‎ست که آبروی واقعی بودن انسان شهری را می‎‎برد. در این تصویر، مانکن‎ها واقعی‎تر و کامل‎تر از ما قلمداد شده‎اند.

ویترینی شدن این دو نفر در کنار دو مانکنِ نیم قد این موضوع را تشدید می‎کند. این نشانیِ ارتباطی نیز از اهمیت واقعی شدن‎شان دوباره می‎کاهد. بدین ترتیب، در فضای شهری اهمیت و واقعی بودن موجودی به نام انسان زیر سؤال می‎رود. زندگی در کنار موجودات دست ساز خود آدمی، او را دچار سرنوشتی مبهم می‎کند. انبوه ابزارهای دست ساز و درگیری آدمی با پیکره‎های نیمه جان و نیمه هوشیار، دغدغه‎ی برخی اندیش‎مندان و هنرمندان شده است: تعبیر شی‎وارگی از سوی آدورنو.

پس تعبیر من از این اثر به طور خلاصه این گونه است: دو انسان در ویترین فروشگاهی گیر افتاده‎اند و دو مانکن از فروشگاه خارج می‎شوند. در این جا مانکن‎ها خریدار و انسان‎هایی شبیه ما اجناس فروشی‎اند. و نتیجه‎ی من از این تعبیر این است که، واقعیت و حقیقت در این اثر بدجور با هم درگیر می‎شوند و این که کدام واقعی‎ست (انسان یا مانکن)، در واقع از طرح تناقض عکاس خبر می‎دهد. این طرح تناقض طنزی تلخ و در عین حال فلسفی دارد که نگاه ما را به فضای شهری نشان می‎دهد: آدمی فعالیت‎هایی می‎کند که این فعالیت‎ها دارای اهمیت بسیاری برای ادامه‎ی زندگی‎اش است. بی این ارتباط‎ها و فعالیت‎ها دیگر توانایی زندگی ندارد. بنابر این، این ابزارها بخشی از توانایی انسان شمرده شده و سهیم زندگی آدمی می‎شوند.