خلیل غلامی

آقای عباسی پس از برگزاری دوسالانه می‎گوید، به نظرم ده سال باید عکاسی را متوقف کنیم تا یاد بگیریم چه گونه عکاسی کنیم. هر جشنواره مشکلات خودش را دارد و بی‎درگیری هم رها نمی‎ماند. دو سالانه بی‎شک بیش از همه‎ی این‎ها درگیر نظرات مختلف خواهد بود. چرا؟ زیرا انتظارات جامعه‎ی هنری از این جشنواره به مراتب فزونی یافته است. همین آثار در خروجی‎های جشنواره‎ی دیگر چندان مخالفتی برنمی‎انگیخت. وقتی آب گل آلود می‎شود هم پاسخ گفتن دشوار است و هم کسانی که برای عرض اندام در پی فرصتی می‎گردند چرخه‎ی اجرای جشنواره را از رونق می‎اندازد. حساسیت‎هایی که در پس این انتظارات نهفته است سرچشمه‎ی اصلی این پاره مشکلات است. اگر حدس من درست باشد، هر گونه پاسخ پس از جشنواره فقط تب هیجانات را بیش‎تر خواهد کرد. پاسخ آقای عباسی به نظرم از این رده فرافکنی‎هاست. شناخت فلسفه و انتظارات از جشنواره به همان اندازه‎ی شناخت عکاسی اهمیت دارد. همه ندای تعطیلی سر می‎دهند و این تجربه‎ی تازه‎ای در کشور ما نیست. اما پذیرفتن پاره‎ای مشکلات نیز جریان تازه‎ای بر مدار عکاسی خواهد دمید. پذیرفتن همیشه بهتر از تعطیلی‎ست.