خلیل غلامی

اثر فرناز مطلوبی از تبریز- بخش بازار

مرد و پنج عروس بی کله! این عروس‎ها نگاه کردن ندارند و مرد تخم مرغ‎ها را به سویی می‎برد مخالف آنان. عروس‎های بی‎کله هویت زنانگی‎شان فقط به لباس‎شان آویخته است. شخصیت آنان با کله‎شان رفته است. عروس‎های بی‎کله، عروس‎های بی‎جان. پیوند مرد و عروسان سرد و بی‎روح است. پیش از این یک بار از زنان بی‎کله (بررسی آثار جشنواره عکاسی فیروزه-5) سخن گفتم و این که پیوندهای اجتماعی ما برخوردار از این گونه سردی‎های مثبت و منفی‎ست: پیوندهای بی‎هویت انسان‎های بی‎نگاه فراهم می‎آورد. مرد گرم زندگی‎ست. نگاهی گرم اما بی‎سو.

اثر محمد هادیان از تبریز- بخش بازار

به سادگی نگاه مرد از عروسان بی‎کله و هویت دزدیده شده است. آینه جایگزین سیاهی شده برای سفیدی عروسان. آیا این زندگی‎ست که آینه به یاری مرد می‎آید؟ اگر نگاه مرد معیار محکمی باشد، باید گفت از هر دو برتافته شده است. عکاسِ این اثر که خود مرد است، پاره‎ی دیگری را برای طرح اشکال می‎آورد با این حال، پاره‎های پیوندی مثبت و منفی هیچ گره‎ای برای پایداری نمی‎تابند. مرد با چشمان شوخ‎اش بخش کوچکی از کادر را به خود داده و بدین ترتیب، دو پاره‎ی سیاه و سفید از چشمان او می‎گریزند. «مرد» هم در اثر فرناز و هم در اثر محمد معیار معناداری شده است.

اثر محمد زارعی از بندر ماه‎شهر- بخش بازار

زندگی مرد دو پاره است. پاره‎هایی که از یک زندگی ساده و مکرر پیروی می‎کند. پاره‎ای برای کار و پاره‎ای برای خودمانی بودن: او، تابلوی پدر و وسایلی برای معاش. رفتار او نشان‎گر حضور عکاس است. مرد پرده را کنار زده که ما را شریک خود کند. اثر سرشار از معناست اما همراه با یک سکوت طولانی. سکوت اگر سخن باشد آن گاه ما مدیون عکاس خواهیم بود که چنان صدایی را از اثر رها می‎سازد. ما از دریچه‎ی عدسی به آن سوی پرده سر می‎کشیم و به جهانی از سکوت پا می‎نهیم: در این اثر، سکوت به خوبی دیده می شود.