علي حامد حقدوست

برف به آرامي مي‎باريد و تن‎پوش سياه محوطه‎ي بيرون از خانه‎مان را سفيد مي‎كرد. گويا زمين سفت و سخت جاي مناسبي براي رفتن او نبود. اما دانه‎هاي برف نيز با تمام نرمي و زيبايي خود او را براي رفتن دو دل مي‎كردند. و او از اين دنياي پيچيده‎ي رنگ‎رنگ به تنگ آمده بود. و زمستان همه‎ي اين رنگ‎ها را با سفيد يك‎دست‎اش پوشانده بود. و اين بهانه‎ي بزرگ او براي رفتن در فصل زمستان بود. چه بايد مي‎كرد. به آرامي از خانه بيرون رفت. هر آن چه كه مي‎ديد آخرين باري بود كه به آن مي‎نگريست. او محو در تماشا بود. گويا همين امروز متولد شده بود. زمين و آسمان همگي برايش تازگي داشتند. برف سفيدي سينه‎اش را براي قدم نهادن او گسترده بود. سكوت همه‎ي فضا را پر كرده بود و به جز صداي خش‎خش قدم‎هاي او بر روي برف صدايي شنيده نمي‎شد. به خوبي به اطراف محوطه نگاه مي‎كرد. ديگر از هيچ چيز بدش نمي‎آمد. حتا آن حصارهاي فلزي بلندي كه به سان ديوارهاي بلند قفسي او را اندرون خود محبوس كرده بود. خود را به آرامي به پشت حصارها رساند و بار ديگر از پشت روزنه‎هاي مشبك حصار به بيرون نگريست. گويا بيرون از آن جا ديگر هيچ حصار بلندي وجود نداشت كه او را پشت خود حبس كند. ديگر مثل هر روز مجبور به تحمل تكراري‎هاي هميشگي نبود. چو بازگشت، همه‎ي آن ماشين‎ها مثل هر روز سر جاي خود بودند. و آن درختي كه هنوز آن قدر بزرگ نشده بود كه بچه‎ها از شاخه‎هايش بالا روند. و هيچ كسي جز حصارها و زمين و آن درخت جوان و سينه‎ي سفيد برف از رفتن‎اش خبر نداشتند. به آرامي دور مي‎شد و رد پايش را به سطح سفيد برف به جا مي‎گذاشت. او بود جاده‎اي كه هنوز به ابتداي آن نرسيده بود. سال‎هاي از رفتن او مي‎گذشت. اما هنوز سياهي رد پاي او از سفيدي ذهنم پاك نشده بود. برف به آرامي مي‎باريد. تن‎پوش سفيدي همه جا را فرا گرفته بود. و سكوت تنها صدايي بود كه شنيده نمي‎شد.