انسان، انسان و باز هم انسان. آن چنان عميق و ناگسستني، گوشه گوشه‎ي ذهن و روح با اين موجود لايتناهي، با اين هم نوع رنجور كه رنج‎اش جزيي از فلسفه‎ي بودن اوست، پيوند خورده كه نه در عكس‎هايم رهايم مي‎كند و نه در بازخواني اين رنج در هنر انسان‎هاي ديگر. انسان‎هايي كه رنج را و حقيقت زيستن را نه به ايما و اشاره بل كه، با چشم اندازي كه هم چون كلماتِ مغموم مي‎نالند، به رخ مي‎كشد و حقارت و فرومايگي طيفي ديگر كه انسان همواره زير چرخي از ستم‎شان بوده را ظاهر مي‎كند.